भगवान छप्पर फाडके देता है

आज आपल्या भेटीचा दिवस—

एकांतात तुझी खूप वाट पाहिली.

तु येणार होतीस, तु भेटणार होतीस,

हीच आशा मनात रुंजी घालत होती.

मला तुला भेटायला खूप आवडतं,

तुलाही मला भेटण्याची तितकीच ओढ आहे.

दोघंही भेटण्यासाठी आतुर होतो.

तो दिवस आज यायचा होता.

भेटीचा दिवस ठरला होता.

पण तुला येता आलं नाही…

तरीही मी तुझी खूप वाट पाहिली.

आपल्या दोघांच्या बेडवर पडून,

प्रत्येक क्षण तुझ्यासोबतचा

डोळ्यांसमोर फिरत होता.

तुझ्या आगमनाची मनोमन आशा होती.

तु आली नाहीस,

तरीही तुझ्या वाटेकडे नजरा लागल्या होत्या.

मधूनच फोनकडेही लक्ष जात होतं—

कधी येईल तुझा कॉल?

कधी सांगशील— “येते आहे…!”

मी 5 वाजेपर्यंत तुझी खूप वाट पाहिली.

आणि मग—

तु नाही आलीस, पण तुझा फोन आला.

“कुठे आहेस सती? दहा मिनिटात मंदिरात ये.”

मी अंगावर पांघरून घेतलेलं चादर झटकून

खडकन उठलो,

तयार झालो

आणि आपल्या नेहमीच्या जागी,

मंदिराबाहेर पोहोचलो…

आणि तिथे—

माझ्या देवीचं दर्शन झालं.

मन आनंदाने फुलून आलं.

खरंच, सुखाचा झरा उडाला.

आज देवाने माझ्यासाठी

खूप काही खास ठरवलं होतं.

याहून सुंदर क्षण असूच शकत नाही.

आम्ही नवरा-बायकोसारखे

रांगेत उभे राहून मंदिरात गेलो.

देवाची पूजा केली,

जोडीनं नमस्कार केला.

डोळे बंद करून

एकमेकांसाठी खूप काही मागितलं.

आपलं सुख—

परस्परांच्या सुखातच सामावलेलं आहे.

एकत्र प्रदक्षिणा पूर्ण केली.

आज देवावरची श्रद्धा आणखी दृढ झाली.

भगवान छप्परफाड देतो—

सच्च्या भक्तांना नेहमी ऐकतो,

जे करतो ते चांगलंच करतो.

ओ सबकुछ…

ओ देवीजी…

तुझा— फक्त तुझाच,

तुझ्यासाठी जगणारा,

क्षणोक्षणी तुझी वाट पाहणारा…

— सती

Today was the day of our meeting.

I waited for you in solitude for so long.

You were supposed to come,

you were supposed to meet me.

I love meeting you,

and you too are eager to meet me.

Both of us were longing for this moment.

That day was supposed to arrive today.

Our meeting was decided for today.

You couldn’t come…

but still, I waited for you endlessly.

Lying on our bed,

every moment spent with you

flashed before my eyes.

I was filled with the hope of your arrival.

You didn’t come,

yet my eyes remained fixed on your path.

Again and again, my gaze drifted to the phone—

expecting your call,

hoping you would say, “I’m coming.”

I waited for you till 5 pm.

You didn’t come,

but your call came.

“Where are you, Sati? Come to the temple in ten minutes.”

I got up with a jolt,

quickly got ready,

and reached our usual place—

outside the temple.

And there…

I saw my Goddess.

My heart overflowed with joy.

A stream of happiness poured within me.

Today God had planned something special for me.

Nothing could have been more beautiful than this.

We stood in the queue like husband and wife

and went inside the temple together.

We did the puja together,

bowed down together.

With closed eyes,

we prayed for each other with all our heart.

Our happiness lies in each other’s happiness.

We completed the circumambulation side by side.

My faith in God grew stronger today.

God gives in abundance,

He listens to true devotees,

and whatever He does—He does for good.

Oh my everything…

Oh my Goddess…

Yours— only yours,

living for you,

waiting for you every single moment…

Sati

आशिर्वादावर तुमच्या तरतो मी

दादा अनेकदा कराडला येतात, 

गप्पा मारतात, आराम करतात,

नातवांना चार गोष्टी सांगतात. 

विषय निघाला तर 

जुन्या आठवणी ताज्या करतात.

 

अधूनमधून माझ्या डोळ्यात खोलवर पाहतात.

माझ्यातला छोट्या सतीशला ओळखतात.

शक्यतो त्यांच्या समोर व्यक्त होत नाही मी !

त्यांचं वय आणि आदर यामुळे, 

आतल्या आत शब्द गिळून घेतो मी !

आज खुप दिवसांनी 

त्यांनी मला एक प्रश्न विचारला. 

तुला मानसिक त्रास होतो का?

कसं सहन करतोस मग हे सारं?

काय करतोस मग अशा वेळी?

डोळ्यात पाणी आलं होतं,  

गळा दाटून आला होता !

पण आवरलं मी... ;

खिडकीतून दूर पाहत बोललो मी,

अहो दादा, 

सगळं पाठीवर टाकून पुढं जातो मी !

सतत माणसाच्या गर्दीत राहतो मी !

दुःखाचा बाजार का करायचा ?

आनंदाचा गुणाकार करतो मी !

छंद आवडीचे जपतो मी !

मित्रांसोबत रमतो मी !

मुलांकडे बघून जगतो मी,

आशिर्वादांवर तुमच्या तरतो मी! 

आशिर्वादांवर तुमच्या तरतो मी!

दादांचा सतीश 

१४.११.२५

एक मुलाखात जरूरी है

🌙 ग़ज़ल — “एक मुलाक़ात ज़रूरी है, दुलारी...” 🌙

मुझे कुछ अरज़ करना है, बहुत कुछ सुनना है,

सति के दिल में अब भी वही जुनूँ बसना है...

फिर उसी मोड़ पर, इक बार मिलना है,

जहाँ छोड़ा था वक़्त, वहीं फिर ठहरना है...

आपका दामन थामकर, आपको निखरना है,

दुलारी की आँखों में, सति को ढूँढना है...

बस ख़ामोश बैठना है, आपको तकना है,

देखकर आपको, आप में ही फ़ना होना है...

एक मुलाक़ात ज़रूरी है, दुलारी...

आज... कल... या आने वाला कोई पल प्यारी...

जीना है, संवरना है, हाथ थामकर कुछ कहना है,

लबों से नहीं, दिल से इज़हार करना है...

देखना है, दिखाना है, वो पल सजाना है,

लाडली को आगोश में लेकर मुस्कुराना है...

तड़प हैं सति, तड़पे हो आप भी,

धड़कन को धड़कन में समाना है अभी...

आपको सब पता है, सति का हाल बेहाल है,

बस एक मुलाक़ात ही अब सवाल है...

मुलाक़ात तो बहाना है, सजनी की नज़रों में झाँकना है,

प्यार का सिलसिला पुराना है, पर अब भी वही अफ़साना है...

एक मुलाक़ात ज़रूरी है, दुलारी...

आज... कल... या कल...

बच्चन नामाच्या महिम्यामुळं तरलं २४ तास बच्चन गाण्याचं धनुष्य !

🎬 अमिताभ बच्चन नामाच्या महिम्यामुळं तरलं २४ तास बच्चन गाण्याचं धनुष्य !

कराडात घडला इतिहास आणि विक्रमही !

काही क्षण आयुष्यात असे येतात जे फक्त घडत नाहीत,ते इतिहास घडवतात.अमिताभ बच्चन यांच्या ८३व्या वाढदिवसानिमित्त कराडमध्ये झालेला “२४ तास बच्चनप्रेमी बच्चनगाणी” हा सोहळा असाच एक क्षण होता. माझ्यासाठी,आमच्या ग्रुपसाठी आणि प्रत्येक बच्चनप्रेमीकरिता भावनांचा पर्वणीचा दिवस!

🌟 संकल्पाची सुरुवात – एक वेड, एक वचन

मी सतीश मोरे सतिताभ..सतीश मधला 'सती' आणि अमिताभ मधला 'ताभ' अर्थात सतिताभ. लहानपणापासून अमिताभ बच्चन यांचं जग माझ्या हृदयात वसलेलं आहे.त्यांचे संवाद, अभिनय, विचार, आणि संघर्ष — हे सगळं माझ्या आयुष्याचं मार्गदर्शन आहे. 

अमिताभ बच्चन यांच्यावरील प्रेमातून किंवा त्यांचा बाबत सतत चिंतन चर्चा करण्यासाठी अमिताभ बच्चन प्रेमी ग्रुपचा जन्म 2015 साली 8 जानेवारीला झाला.अमिताभ बच्चन प्रेमी ग्रुपने गेल्या दहा वर्षात अनेक उपक्रम राबवले. महानायक अमिताभ बच्चन यांचे 'सिलसिला ,कालिया,नमक हलाल' यासारखे चित्रपटाचे स्पेशल शो कराडच्या प्रभात चित्रपटगृहात आयोजित केले. अमिताभ बच्चन यांच्यावरील गाण्याचा सुंदर कार्यक्रम 'एक शाम अमिताभ के नाम' आणि 'बेमिसाल अमिताभ' कराडमध्ये आयोजित केला. उल्लेखनीय म्हणजे अमिताभ बच्चन यांच्या वाढदिवसानिमित्त कराडमध्ये स्वच्छता अभियानामध्ये आम्ही भाग घेतला. याच निमित्ताने अमिताभ बच्चन साहेबांच्या वाढदिवसादिवशी आम्ही देशात पहिल्यांदाच एक आगळावेगळा उपक्रम राबवला. तो उपक्रम होता अमिताभ बच्चन यांच्या जीवनावरील व्याख्यान... होय अमिताभ बच्चन हा व्याख्यानाचा विषय आहे, होता आणि आणि असेल. ते व्याख्यान दिले नितीन बानगुडे पाटलांनी ! या कार्यक्रमाला हाऊसफुल्ल गर्दी झाली होती. दीड तास अमिताभ बच्चन या विषयावर बोलल्यानंतर नितीन बानगुडे सरांनी 'अमिताभ बच्चन हा 24 तास बोललं तरी कमी पडणारा विषय आहे' अशी एक वेगळी प्रतिक्रिया व्यक्त केली होती.

दरवर्षी अमिताभ बच्चन यांच्या वाढदिवसानिमित्त काहीतरी खास करण्याची इच्छा असते. पण यंदा मनात एक आगळी कल्पना आली —

'२४ तास अखंड बच्चनगाणी ! बच्चन प्रेमी, बच्चन गाणी !

ही कल्पना जितकी सुंदर, तितकीच कठीण होती.अशा प्रकारचा कार्यक्रम याआधी कधी झाला नव्हता —२४ तास सतत गाणी, संवाद, उत्साह, आणि प्रेक्षकांचा सहभाग ! पण मनात एकच गोष्ट ठरवली होती — “हे स्वप्न पूर्ण करायचंच. हे माझं बच्चनप्रेमाचं अर्पण आहे.” आमच्या बच्चन प्रेमीच्या बैठकीमध्ये हा विचार बोलून दाखवला. बैठकीमधील उपस्थित निम्म्याहून आधी सदस्यांनी माझ्या या संकल्पानंतर गप्प राहणे पसंत केले कारण हे कसं शक्य असा विचार त्यांच्या मनामध्ये आलेला होता. मात्र कायम माझ्यावर विश्वास असणाऱ्या सर्व सदस्यांनी यांनी मूक संमती देऊन गोष्टीला फुल्ल पाठिंबा दिला. कारण ग्रुपच्या अध्यक्षावर त्यांचा विश्वास होता.अध्यक्षांनी जी कल्पना मांडली आहे त्या कल्पनेवर त्यांचा विश्वास होता आणि ते हे करू शकतात याची त्यांना गॅरंटी होती. माझ्या ग्रुप मधील सतीश भोंगाळे, राहुल पुरोहित, जाॅन्टी थोरात, संजय शिंदे माझे जवळचे 24 तास उपलब्ध शिलेदार आहेत, त्यांनी तरी हा विषय इतका उचलून धरला की मी ठरवलं हा कार्यक्रम करायचाच.

कार्यक्रम घ्यायचे ठरल्यानंतर पहिला प्रश्न आला कुठे घ्यायचा ? कराडमध्ये यशवंतराव चव्हाण स्मृती सदन आणि वेणूताई चव्हाण सभागृह असे दोन मोठे सांस्कृतिक हॉल उपलब्ध आहेत. मात्र या ठिकाणी 24 तासाला लागणारे भाडे अवाक्या बाहेरचं होतं. शिवाय त्या ठिकाणी चोवीस तास सांस्कृतिक वातावरण कसे निर्माण करायचं, कसं टिकवून ठेवायचं याबाबत शंका आल्यामुळे तो नाद सोडला आणि पंकज एक्झिक्युटिव्ह हॉटेलचा एसी हॉल ठरवायचं निश्चित केलं. पंकज हॉटेलचे मालक राहुल शहा यांनी फक्त फोनवर ही कल्पना इतकी उचलून धरली की तुम्हाला हा उपक्रम माझ्या हॉटेलमध्येच करावा लागेल, मी तुम्हाला सर्व सहकार्य करायला तयार आहे, असे सांगितले .24 तासासाठी अत्यल्प दरामध्ये हा हाॅल उपलब्ध करून देऊन राहुल शहा यांनी आम्हाला पहिल्याच बैठकीत बळ दिलं. या कार्यासाठी लागणारा खर्च एक लाख रुपयाच्या घरात होता. आमच्या ग्रुपचे यंग आणि डायनॅमिक बच्चन अतुल शिंदे यांनी ही जबाबदारी स्वतःच्या खांद्यावर घेतली. दोन बैठकीमध्ये फक्त जाग्यावर बसून फोन लावून त्यांनी चांगले सहा प्रायोजक पाहिले आणि मग आमचा विषय मिटला. 

पुढचा प्रश्न होता या 24 तास बच्चन गाणी गाण्यासाठी गायक कोण ? ओपन फोरम ठेवला तर तिथे गायक येतील पण त्यांना स्लॉट कसे द्यायचे,नोंद कशी करायची हा विषय डोक्यात आल्यानंतर कराड मधील कराओके संगीत ग्रुप गायकांना आपण बोलवावं असा विचार मी मांडला, मी या विषयालाही सर्वांनी पाठिंबा दिला. किशोर कुमार फॅन क्लब च्या माध्यमातून नेहमी अग्रस्थानी असणारे डॉ. नितीन जाधव आणि सुधाकर बेडके यांच्यावर मी ही जबाबदारी दिल. दोघांनीही ही जबाबदारी पेलली. कराड मधील संगीत प्रेमी ग्रुपना आम्ही निमंत्रण दिले. ही कल्पना सांगितली. 24 तास बच्चनची गाणी होणार आहेत आणि एक रेकॉर्ड होणार आहे हे त्यांना पटवून दिल्यानंतर हसतमुखपणे याला पाठिंबा दिला. मग त्यांचे स्लॉट पाडणे त्यांना हे पण महत्त्वाचे होते. या सर्व ग्रुपनी सकाळी सहा वाजल्यापासून रात्रीच्या बारापर्यंत आम्ही या कार्यक्रमाला येऊ शकतो अशी संमती दर्शवली. मग विषय राहिला रात्री बारा ते सकाळी सहा काय करायचं? खरंतर ही अतिशय किचकट टाईम आहे किंवा अडचणीची वेळ आहे. झोपायची वेळ असलेल्या रात्री ते बारा ते सकाळी सहा दरम्यान गाणी कोण बरं म्हणणार? मग मी ही जबाबदारी आमच्या बच्चन प्रेमी ग्रुप मधील जे टॉप सिंगर आहेत त्यांच्यावर सोपवली डॉ. नितीन जाधव, सुधाकर बेडके, मंगेश हिरवे ,दीपक रैनाक, संजय शिंदे, माणिक बनकर यांनी रात्रीची जबाबदारी स्वीकारली. त्यांनी त्यांच्या संपर्कातून कराडमधील टॉपचे गायकांना याच कालावधीत गाणी म्हणण्यासाठी निमंत्रित केले. महत्वाचे म्हणजे निशाचर जॉन्टी थोरात यांनी त्यांच्या संपर्कातील अनेक गायकांना फोन करून रात्री ते बारा ते सहा तुम्हाला यावंच लागेल असा दम दिला आणि अनेक जण जमा झाले. रात्रीच्या बारा वाजता समीर संदे, श्री व सौ विजय वळवडे,विजय शिंदे देवेंद्र साळुंखे यांच्यासहित अनेक जण पंकज हॉटेलच्या हॉलमध्ये उपलब्ध झाले आणि त्यांनी ही जबाबदारी स्वीकारली. गुगल फॉर्मवर आम्ही नोंदणी केली होती.या नोंदणी मध्ये रात्री बारा ते सहा हा स्लॉट रिकामा ठेवला होता. या स्लॉटमध्ये ऑनलाइन नोंदणी केलेले अनेक गायकही रात्री बारा ते सहा या ठिकाणी उपस्थित राहिले.

---

🎶 २४ तासांचा संगीत प्रवास

शुक्रवारी मध्यरात्री १२ वाजता विजय पाटील यांच्या दमदार आवाजात आम्ही *‘अग्निपथ अग्निपथ’* च्या बच्चन स्तवनाने कार्यक्रमाची सुरुवात केली. त्यानंतर लगेच आमच्या अमिताभ बच्चन प्रेमी ग्रुपचं थीम सॉंग 'एक दुसरे से करते है प्यार हम' हे आम्ही सर्वांनी एकत्रितपणे गायलं आणि आमची ताकद एकवटली.त्या क्षणापासून कराडचं पंकज एक्झिक्युटिव्ह हॉल संगीताच्या लहरींनी भरून गेलं.

रात्रीपासून पहाटे सहा पर्यंत ३५ कलाकारांनी बच्चनजींची गाणी सादर केली. या कालावधीत संजय शिंदे, दिपक रैनाक, मंगेश हिरवे , श्री व सौ विजय वळवडे, समीर संदे, देवेंद्र साळुंखे यांनी गायलेली गाणी अप्रतिम होती. खऱ्या अर्थाने रात्री बारा ते पहाटे सहा खरी महफिल झाली. पहाटे चार ते पाच या मैफिल मध्ये गायकांची संख्या दहाच्या वर होती होती आणि ऐकणारांची संख्या चार होती. मी स्वतः रात्री 12 ते 4 याठिकाणी उपस्थित होतो. चार नंतर सतीश भोंगाळे, जॉन्टी थोरात, राहुल पुरोहित, दीपक रैनाक मिलिंद रैनाक, शैलेंद्र कणसे यांच्याकडे सूत्रे सोपवून मी तिथेच झोपी गेलो. या टीमने पुन्हा पुढचे तीन तास महफिल गाजवली.सकाळी सात वाजता पुन्हा हजर झालो. 

पहाटेपासून दुपारपर्यंत ‘साथिया’, ‘स्वरसाज’, ‘रागमंजिरी’ आणि ‘रॉयल कराओके ग्रुप’च्या गायकांनी सभागृह दुमदुमवलं. दुपारी बारा पुन्हा केक कापून बच्चनजींचा वाढदिवस साजरा झाला — 

टाळ्यांचा कडकडाट, हसरे चेहरे, आणि डोळ्यांत चमक.

संध्याकाळी ‘साज और आवाज’, ‘स्वरसाधना’, ‘किशोर कुमार फॅन क्लब’, ‘कंम्पा अकॅडमी’ आणि ‘स्वरसंस्कार संगीत अकॅडमी’च्या कलाकारांनी एकापेक्षा एक सरस गाणी सादर केली.आणि मग रात्री अकरानंतर — टॉप सहा गायक मंचावर आले.त्याच्या सुरांनी कार्यक्रमाचं वैभव शिखरावर नेलं.मध्यरात्री पुन्हा बच्चनजींचा वाढदिवस साजरा करताना सभागृहात सगळ्यांच्या माझ्या सहित ग्रुप मधील सर्व सदस्यांच्या डोळ्यांत आनंदाश्रू होते. नॉन स्टॉप संगीत 24 तास हा कार्यक्रम यशस्वी करून दाखवला त्याचा एक अभिमान वाटत होता.

---

🕰 थकवा नव्हता, फक्त उत्साह!

प्रामाणिकपणे सांगायचं तर,आठ दिवस मला झोप आलीच नाही. संपूर्ण तयारी, नियोजन, कलाकारांशी संपर्क — सगळं माझ्यासह टीम मधील सतीश भोंगाळे, राहुल पुरोहित पुरोहित, जॉन्टी थोरात, बंडा पाटील, सागर बर्गे, संजय शिंदे, दीपक रैनाक, प्रमोद गरगटे, सुधाकर बेडके आदी बच्चन प्रेमी सांभाळत होती. पण थकवा जाणवला नाही, कारण मनात एकच भावना होती —

> “हे बच्चनजींसाठी आहे. हे त्यांच्या प्रेरणेला सलाम आहे.” जेव्हा सभागृहात लोक डोळे मिटून गाण्यांत हरवलेले दिसत होते,तेव्हा वाटलं — याहून मोठं समाधान काहीच नाही.

---

🎨 रंगांनी घडलेला विक्रम – ८३ फुटांचा कॅनव्हास

या कार्यक्रमाच्या समांतर कला महाविद्यालयाचे प्रा. सतीश उपळावीकर यांनी इतिहास रचला.अमिताभ बच्चन यांच्या जीवनावर आधारित ८३ फुट लांबीचं पेंटिंग त्यांनी २४ तास सतत रेखाटलं!एका बाजूला गीतांचा जल्लोष आणि दुसऱ्या बाजूला रंगांची साधना —असा संगम देशात पहिल्यांदाच झाला.

कला आणि संगीत एकत्र आल्यावर जो चमत्कार घडतो,

तो त्या दिवशी कराडमध्ये घडला. उपळावीकर सरांनी रात्रीच्या बारा वाजता हा उपक्रम सुरू केला. 83 वा वाढदिवस असल्यामुळे 83 फुटाचे कॅनवास त्यांनी आणले होते. अन्न न खाता त्यांनी 24 तास मांडी घालून बसून अमिताभ बच्चन यांची 50 हून अधिक चित्रे काढली, हा एक विक्रमच आहे.

🙌 माझी टीम – माझी ताकद

हा कार्यक्रम एकट्यानं शक्यच नव्हता.आमच्या अमिताभ बच्चन प्रेमी ग्रुपच्या प्रत्येक सदस्याने आपली जबाबदारी मनापासून पार पाडली. सतीश भोंगाळे, जगन पुरोहित,जॉन्टी थोरात, डॉ. नितीन जाधव, अतुल शिंदे, संजय शिंदे,पोपटराव साळुंखे,बंडा पाटील, सुधीर एकांडे, प्रमोद गरगटे, शेरखान पठाण, संजय क्षीरसागर, दिपक रैनाक, विजय वाटेगावकर, संजय बदीयानी, मंगेश हिरवे, विजय पाटील,सुधाकर बेडके, शेरखान पठाण, सागर बर्गे, बाळासाहेब पाटील, विजय पाटील, कुमार नलवडे, संभाजी शेवाळे, सचिन देशमुख, माणिक बनकर,संजय क्षीरसागर,सोनवणे सर

.. कुणाकुणाची नावं घेऊ ! सर्वांनी खूप कष्ट घेतले —प्रत्येकानं आपला वेळ, ऊर्जा आणि प्रेम या उपक्रमात दिलं.त्यांच्या शिवाय हा सोहळा अपूर्ण राहिला असता.

💖 भावनिक क्षण

कार्यक्रमाच्या शेवटी जेव्हा घड्याळ्यात बारा वाजले आणि पुन्हा केक कापण्यात आला,

तेव्हा वातावरणात एक अवर्णनीय भावना होती.

गायक थकलेले होते, पण डोळ्यांत समाधान होतं.

प्रेक्षक टाळ्या वाजवत होते, पण हृदय भरून आलं होतं. खरं तर रात्री बारा वाजता हा कार्यक्रम संपणार होता. मात्र एक वाजेपर्यंत मैफिल सुरू होती. शेवटी जेवायला जायचं होतं आणि आम्ही माईक ठेवला आणि तेथील इतर गायकाच्या सोपवला. पुन्हा रात्रीच्या दोन वाजेपर्यंत गाणी सुरू होती. उपक्रम 24 तासाचा होता मात्र 26 तास अखंड गाणी सुरू होती.

त्या क्षणी मला वाटलं —

> “हो… हे केलं आपण, अमिताभ बच्चन प्रेमी ग्रुप मधील सर्वांच्या सहकार्यामुळे, ताकदीमुळे! हा केवळ कार्यक्रम नव्हता — हा प्रेमाचा उत्सव होता.”

---

🕊️ कराडचा अभिमान 

या २४ तासांच्या सोहळ्यानं कराड शहरात बच्चनप्रेम आणि संगीत यांची एक नवी परंपरा निर्माण केली आहे. लोक मला विचारतात — “हे तुम्ही कसं केलंत?”माझं उत्तर साधं आहे —

> “प्रेमात गणित नसतं. हे सर्व अमिताभ बच्चन या नामाच्या महिम्यामुळे झालं. अमिताभ बच्चन या नावाची जादू फार मोठी आहे" कार्यक्रमात 24 तास १२५ हून अधिक गायक आणि गायिकांनी गाणी गायली. 24 तासात हजार हून अधिक रसिकांनी उपस्थित दाखवली"

हा कार्यक्रम 24 तास फेसबुक वरून लाईव्ह होता. या माध्यमातून पुन्हा एकदा हजारो लोकांनी हा कार्यक्रम मोबाईलवर पाहिला.अमिताभ बच्चन यांच्या प्रेरणेनं, त्यांच्या कलेच्या आदरानं आम्ही हे केलं.आणि आज हे स्वप्न पूर्ण झाल्यानंतर माझं मन एकच म्हणतं —

> “ज़िंदगी बड़ी होनी चाहिए, लंबी नहीं…”

आणि ही ज़िंदगी आम्ही २४ तास गाण्यांच्या रूपात मोठी केली आहे!

*आभार नव्हे कृतज्ञता..*

कार्यक्रमाचे मुख्य प्रयोजक हॉटेल प्यासा गार्डन, शिवराज अक्का मसूर धाबा, शिवनेरी अक्का मसूर धाबा, राजोरी स्टील, नाकोडा स्टील, मंगेश हिरवे, अभियंता एन एस पवार यांचे मनःपूर्वक आभार.

म्युझिक सिस्टिम चे सागर सूर्यवंशी हे 26 तास उपस्थित होते. कोणतीही तांत्रिक अडचण न येऊ देता त्यांनी 24 तास ही सेवा उपलब्ध करून दिली. या कार्यक्रमाच्या यशामागे हे ही मुख्य कारण आहे संगीत नियोजन. 

24 तास हॉल उपलब्ध करून देणारे हॉटेल पंकजचे मालक राहुल शहा, श्रीनिवास गौडा आणि त्यांचा सर्व स्टाफ, अतिशय सुंदर डिझाईन आणि सर्टिफिकेट बनवून देणारे वैभव कांबळे (स्पर्श)आणि विशाल देशमुख, ही सर्टिफिकेट ऑनलाईन देण्यासाठी कार्यशील असणारे प्रशांत लाड सर, सर्टिफिकेट आणि अमिताभ बच्चन यांचे फोटो अत्यल्प दरामध्ये प्रिंट करून उपलब्ध करून देणारे कुलबुर्गी डिजिटल आर्ट, मुकंदर का सिकंदर अभिमान पत्राचा ड्राफ्ट तयार करणारे जगन पुरोहित याचं खुप आभार.

एसी सभागृहात लावण्यात आलेले आकर्षक अमिताभ बच्चन यांचे लाईव डिजिटल फोटो करून प्रिंट करून देणारे राहुल आर्ट्स, 24 तास हा कार्यक्रम ऑनलाईन प्रक्षेपित करणारे सुरेश पवार आणि विकास साळुंखे आणि सहकारी, प्री आणि पोस्ट व्हिडिओ करून देणारे हारुण मुलाणी, 24 तास कला सादर करणारे गायक आणि गायिका, २४ तास या कार्यक्रमाला प्रत्यक्ष उपस्थित राहीलेले प्रेक्षक आणि ऑनलाइनवर हा कार्यक्रम पाहणाऱ्या सर्व प्रेक्षकांचे.. आभार ...आभार... आभार..

---

💫 शेवटी…

मी मनापासून सांगतो —

अमिताभ बच्चन माझ्यासाठी केवळ अभिनेता नाहीत,ते माझ्या प्रेरणेचा स्रोत, माझ्या आयुष्याचा उत्सव आहेत.हा कार्यक्रम म्हणजे त्यांच्या कलेला आमचा नम्र अभिवादन! कराड शहराचं — बच्चनप्रेमींचं — सामूहिक स्वप्न जे अखेर सत्यात उतरलं, हे आनंददायी आहे.

---

🌹 “अमिताभ बच्चन प्रेमी ग्रुप कराड” – प्रेम, संगीत आणि प्रेरणेचा प्रवास अजून पुढे चालू आहे…कारण बच्चन म्हणतातच —

> “ओ साथी रे तेरे बिना भी क्या जीना आणि संगीताशिवाय आणि अमिताभ बच्चन शिवाय आम्ही जगूच शकत नाही!” 🎬✨

24 तास बच्चन प्रेमी बच्चन गाणी सोबत 24 तास कॅनव्हास वर अमिताभ बच्चन चे चित्र... हा उपक्रम देशात कुठेही झालेलं नाही. अमिताभ बच्चन यांच्यापर्यंत हा उपक्रम पोहोचवण्याचे काम सुरू आहे. मात्र या उपक्रमाला कराड शहरातील रसिकांनी एक महफिल म्हणून जो प्रतिसाद दिला त्यासाठी कराडकरांना सलाम, कोपरापासून दंडवत. माजी खासदार श्रीनिवास पाटील, माजी आमदार बाळासाहेब पाटील, कराड अर्बन बँकेचे अध्यक्ष समीर जोशी यांनी या कार्यक्रमाला उपस्थित राहून आम्हाला शुभेच्छा दिल्याबद्दल त्यांचेही आभार. तरुण, मध्यमवयीन, स्त्री पुरुष , बच्चन प्रेमी, जेष्ठ नागरिक यासह संगीत प्रेमी ग्रुपमधीलअडीचशे हून अधिक गायकानी या मैफिलमध्ये आपली कला सादर केली. असा संगीत महोत्सव अशी संगीत मेहफिल यापूर्वी कधी कराडात झालेली नाही, जिल्ह्यात नव्हे देशात झाली नसेल. हे सर्व शक्य झालं आहे केवळ आणि केवळ अमिताभ बच्चन यांच्या नामाच्या महिम्यामुळं..!

@सतीश मोरे सतिताभ

.. लेखन मर्यादा

"अंधारातून उजेडाकडे " दृष्टीबाधित IAS आयुषी डबास यांची प्रेरणादायी कहाणी

ठरवून ठरवलं तरी

ठरवणं आणि ठरणं

आपल्या आयुष्यात प्रत्येकजण काही ना काही ठरवत असतो.

कधी एखादं ध्येय गाठायचं, कधी एखादं नातं टिकवायचं,

कधी एखादी चांगली सवय लावून घ्यायची—

"आजपासून मी हे करणारच!" असं ठाम मनाशी पक्कं ठरवतो.

पण प्रश्न असा आहे की,

ठरवलं तसं नेहमी घडतं का?

बर्‍याचदा आपल्याला वाटतं तसं होत नाही.

कधी परिस्थिती बदलते, कधी अडथळे येतात,

कधी आपल्या हातात नसलेल्या गोष्टी

संपूर्ण चित्र बदलून टाकतात.

म्हणूनच “ठरल्याप्रमाणे झालं, तर ठरवायला अर्थ आहे;

नाहीतर ती केवळ ठरवाठरवी ठरते” असं वाटतं.

आपल्या ठरवण्याला पूर्ण होण्यासाठी

वेळ, संधी आणि परिस्थितीची साथही हवीच असते.

तरीही जीवनाची गंमत हीच—

आपण न ठरवता देखील अनेक गोष्टी

आपोआप घडत जातात.

कधी न ठरवलेली माणसं भेटतात,

न ठरवलेल्या वाटा समोर येतात,

न ठरवलेल्या संधी आपल्याला उचलून नेतात.

तेव्हा लक्षात येतं की,

आपल्या पलीकडे कुणीतरी मोठा ठरवणारा आहे—

जो आपल्या आयुष्याची दिशा ठरवतो.

म्हणूनच जीवनाकडे पाहताना दोन गोष्टी महत्त्वाच्या ठरतात—

१) आपण हवं ते नक्की ठरवणं, प्रयत्न करणं.

२) आणि न ठरलेलं जे घडेल त्याला समजूतदारपणे स्वीकारणं.

कारण शेवटी—

आपण ठरवतो तेवढंच नाही,

तर जे न ठरवता घडतं,

तेच कधी कधी आयुष्याला खरी दिशा देतं!

अपेक्षांचे दरवाजे बंद करा

अपेक्षांचे दरवाजे हळूहळू बंद करा,

समाधानाचे दरवाजे आपोआप खुले होतील !

खूप अपेक्षा धरल्यानंतर काय होतं आणि त्याचा शेवट काय होतो याचा अनुभव अनेकांनी अनेक वेळा घेतला असेल. छोटं उदाहरण देतो – आपण भर दुपारी उन्हातून घरी यायला लागतो. रस्त्यात आपण विचार करतो, आता मी घरी गेल्यानंतर माझी मुलगी किंवा माझी बायको माझं स्वागत करेल आणि थंड पाण्याचा ग्लास आणून देईल, टॉवेल आणून देईल. पण घरी गेल्यावर होतं त्याच्या उलट. आपण जेव्हा घरात जातो, तेव्हा ती व्यक्ती काहीतरी काम करत असते, किंवा ती तिच्या विश्वात असते. ती फक्त दरवाजा उघडते आणि आपल्याला आत घेते व पुन्हा आपल्या कामाला लागते. आपण मात्र अपेक्षा घेऊन आलेलो असल्याने त्या सर्व अपेक्षा भंग होतात आणि मनाला खूप वाईट वाटतं. “मी एवढं कुटुंबासाठी करतो आणि मला कोणी साधा पाण्याचा ग्लासही विचारत नाही” असे विचार मनात येतात.

या उलट आपण असं केलं तर? – कोणतीही अपेक्षा न करता घरात गेलो आणि घरात आपल्या बायकोने किंवा मुलांनी थंड पाण्याचा ग्लास किंवा वर सरबत आणून दिलं, तर किती आनंद होईल! खरंच हे करून बघा – अपेक्षेशिवाय एखाद्या व्यक्तीकडे गेल्यानंतर जे मिळतं, त्यातून मिळणारा आनंद हा दामदुप्पट असतो, अगदी एफडीसारखा!

अपेक्षा करून एखाद्या व्यक्तीकडे गेलो तर अपेक्षाभंग होण्याचा फार मोठा धोका असतो. आपण फक्त आपलं कर्तव्य बजावायचं आणि कोणालाही भेटायला जाताना निर्विकार भावनेने जायचं. कोणत्याही अपेक्षा घेऊन जायचं नाही. मग पहा – किती छान आनंद होतो. “अपयश मरणावून वोखटे” असं मी एकदा कुठेतरी ऐकलं होतं. पण मी असं म्हणतो – अपेक्षाभंग त्याहूनही अधिक वाईट!

अपेक्षा माणसाला खूप क्षीण बनवतात आणि दुसऱ्यावर अवलंबून राहायला शिकवतात. अपेक्षांच्या बाजारात आपण स्वतःला विकून टाकतो आणि स्वतःचं स्वत्व हरवून बसतो. क्षीण झालेला माणूस अपेक्षेच्या आशेने काहीतरी मिळेल असं गृहित धरतो आणि मनापासून काम करत नाही किंवा दुसऱ्यावर अवलंबून राहतो. अपेक्षेच्या या दबावाखाली आपण अपेक्षाभंगरूपी दुःखाला जवळ बोलावून घेतो. त्याऐवजी असं केलं तर? – विना-अपेक्षा आपण एखाद्याशी संबंध ठेवले, तर किती आनंद होईल बघा.

अपेक्षांचे दरवाजे सतत उघडे ठेवले, तर त्या दरवाजातून अपेक्षाभंगाची दुःखं येतात. त्याऐवजी अपेक्षांचे दरवाजे हळूहळू बंद करा, मग बघा – समाधानाचे दरवाजे आपोआप उघडले जातील.

✍️ सतीश मोरे सतिताभ

मोठ्या सुखाच्या शोधात धावू नका,

छोट्याशा आनंदात लपलेलं सुख शोधा !