कृष्णा नदी वाहत राहिल; पण तिच्या काठावर स्वप्ने बुडू नयेत !
कराड येथील कृष्णा नदीवरील पूल आज केवळ वाहतुकीपुरता मर्यादित राहिलेला नाही; तो हळूहळू एका गंभीर सामाजिक जखमेचं प्रतीक बनत चालला आहे. गेल्या दीड वर्षांत तब्बल 13 जणांनी येथे आत्महत्या केल्याची नोंद आहे. विशेष म्हणजे, या घटनांमध्ये महाविद्यालयीन युवतींचे प्रमाण वाढत असल्याचे वास्तव अत्यंत अस्वस्थ करणारे आहे. हे केवळ पोलिसी नोंदीतील आकडे नाहीत; ही वेळेआधी संपलेली आयुष्ये, उद्ध्वस्त कुटुंबे आणि मूक प्रेक्षक बनलेला समाज यांची वेदनादायी कहाणी आहे.
या पुलाच्या दोन्ही बाजूंना संरक्षण जाळी लावण्याची मागणी योग्यच आहे; मात्र केवळ जाळी लावून आत्महत्येचा प्रश्न सुटणार नाही. आत्महत्या होऊच नये, यासाठी आजच्या तरुण पिढीला खर्या अर्थाने समुपदेशनाची गरज आहे. आई-वडील, मामा, भाऊ-बहीण हेच समुपदेशनाचे पहिले केंद्र असले पाहिजे. आपल्याच माणसांसमोर व्यक्त होता येत नसेल, तर प्रत्येक ठिकाणी सुलभ आणि विश्वासार्ह समुपदेशन केंद्रे उपलब्ध असली पाहिजेत.
कराड शहरात पन्नासहून अधिक लहान-मोठी महाविद्यालये, अॅकॅडमी आणि शाळा आहेत. येथे सुमारे 25 हजारांहून अधिक विद्यार्थी शिक्षण घेत आहेत. गेल्या काही वर्षांत मोबाईल, सोशल मीडिया-व्हॉट्सप, इन्स्टाग्राम, फेसबुक यांच्या माध्यमातून नैतिकतेचे अधःपतन होत आहे. चांगल्यापेक्षा वाईट गोष्टींचाच अधिक बोलबाला दिसतो. ज्यांचं ऐकायला पाहिजे असे आदर्श व्यक्ती समाजात उरलेले नाहीत; आणि जे आहेत, त्यांच्याकडे जाण्यासाठी, त्यांचं ऐकण्यासाठी तरुण पिढीकडे वेळच नाही !
आयुष्यात अनेक घटना घडतात; त्या घटनांना सामोरे कसे जायचे, याचे शिक्षण अनेकांना कधीच मिळालेले नसते. अशा वेळी सोशल मीडियावर कुणीतरी भेटतो, तोच ‘गुरू’ बनतो; पण तो मानसिक आधार देऊ शकत नाही. मनातील घुटमळ व्यक्त करण्यासाठी जिव्हाळ्याचा ओलावा हवा असतो-जो आजच्या काळात अनेक मुली-मुलांना मिळत नाही. परिणामी, शेवटी आत्महत्येचा विचार पुढे येतो. आणि दुसर्यांनी शोधलेला हा मार्ग हीच मुलं स्वीकारतात-आणि कृष्णा नदीच्या पुलावर पोहोचतात.
आत्महत्येची कारणे वेगवेगळी,
पण मूळ वेदना समान
अपयशाची भीती, शैक्षणिक दबाव, प्रेमात मिळालेली फसवणूक, कौटुंबिक अपेक्षा, सामाजिक तुलना, मानसिक एकटेपणा-आत्महत्येमागची कारणे प्रत्येक प्रकरणात वेगळी असतात. मात्र त्या सर्वांच्या मुळाशी एकच भावना असते-आपण एकटे आहोत; आपले दुःख कुणालाच महत्त्वाचे वाटत नाही. आजच्या स्पर्धात्मक युगात युवकांवर ‘यशस्वी’, ‘समजूतदार’, ‘संयमी’ आणि ‘परिपूर्ण’ असण्याचा अदृश्य दबाव आहे. चुकण्याची, अपयशी ठरण्याची किंवा फसवणूक होण्याची मुभा समाज देत नाही. अशा परिस्थितीत एक छोटासाही धक्का जीवघेणा ठरू शकतो.
आत्महत्या ही समस्येचे उत्तर नाही; ती केवळ वेदना पुढील पिढीकडे हस्तांतरित करते. आज असह्य वाटणारी अडचण उद्या सुटू शकते; पण संपलेले आयुष्य कधीच परत येत नाही. हे सत्य त्या क्षणी संबंधित व्यक्तीला जाणवत नाही, आणि म्हणूनच समाजाने त्या क्षणाआधी हस्तक्षेप करणे गरजेचे आहे.
महत्त्वाचा प्रश्न असा आहे की-ज्या कारणासाठी आत्महत्या केली जाते, ते कारण आत्महत्येनंतर संपते का? आत्महत्या केल्यानंतर मागे राहणार्या आई-वडिलांचे, भावंडांचे, नातेवाईकांचे दुःख संपते का? हा विचार आजची पिढी का करत नाही?
तरुण मुलां-मुलींना नेमकं काय हवं आहे?
त्यांना उपदेश नको, तर समजून घेणारा संवाद हवा आहे.त्यांना दोष नको, तर आधार हवा आहे. त्यांना तुलना नको, तर विश्वास हवा आहे.
घरात, महाविद्यालयात आणि समाजात अशा सुरक्षित जागा निर्माण झाल्या पाहिजेत, जिथे मुली भीती, लाज किंवा शिक्षेच्या दबावाशिवाय आपले दुःख, अन्याय मोकळेपणाने व्यक्त करू शकतील.
प्रसिद्धीचा धोका : आत्महत्येचा ‘संसर्ग’
कृष्णा पुलावरून आत्महत्या झाल्यानंतर त्या घटनेला मिळणारी प्रसिद्धी हा आणखी एक गंभीर मुद्दा आहे. सोशल मीडिया, अफवा, अति-संवेदनशील बातम्या, फोटो-व्हिडिओ यांमुळे नकळत आत्महत्येचे ‘रोमँटीसीकरण’ होते. काही अस्वस्थ मनांमध्ये यामुळे तरी सगळ्यांचे लक्ष वळेल असा भ्रम निर्माण होतो. ही मानसिक साखळी समाजासाठी धोक्याची घंटा आहे.
माध्यमांची भूमिका येथे अत्यंत महत्त्वाची आहे. बातमी देताना संवेदनशीलता, मर्यादा आणि जबाबदारी पाळली गेली पाहिजे. आत्महत्येची ठिकाणे, पद्धती किंवा तपशीलवार वर्णन समाजहिताला घातक ठरते.
प्रशासन, संस्था आणि समाजाची सामूहिक जबाबदारी
ही समस्या केवळ व्यक्तीपुरती मर्यादित नाही; ती सामाजिक अपयशाची खूण आहे. शैक्षणिक संस्थांनी समुपदेशन कक्ष केवळ औपचारिकतेपुरते न ठेवता, ते प्रभावीपणे कार्यरत ठेवले पाहिजेत.
पालकांनी गुण, यश आणि तुलना यापलीकडे जाऊन मुला-मुलींच्या भावनिक आरोग्याकडे लक्ष दिले पाहिजे. मित्रांनी सगळं ठीक आहे या मुखवट्यामागची वेदना ओळखण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे.प्रशासनाने कृष्णा पुलासारख्या ठिकाणी सुरक्षा अडथळे, सीसीटीव्ही, समुपदेशन संदेश आणि हेल्पलाईन क्रमांक ठळकपणे लावले पाहिजेत.
बोलणे हेच पहिले पाऊल
मानसिक त्रासात मदत मागणे ही कमजोरी नसून ती शहाणपणाची आणि धैर्याची खूण आहे. यासाठी खालील हेल्पलाईन उपलब्ध आहेत.
मानसिक आरोग्य हेल्पलाईन
*एएएसआरए (आसरा)आत्महत्या प्रतिबंध : +91 9820466726
* 112 वर फोन करा. पोलिस मदतीस येतात.
* 1091 समुपदेशनसाठी मदत.
* 1098 लहान मुलावरील तक्रारीबाबत.
तरुण मुला-मुलींच्या आत्महत्या थांबल्या पाहिजेत-ही केवळ भावना नाही; ती समाजाची जबाबदारी आहे. प्रत्येक आयुष्य अमूल्य आहे, प्रत्येक समस्या तात्पुरती आहे आणि प्रत्येक अंधारामागे प्रकाशाची शक्यता असते.
अपयश, प्रेमभंग किंवा अडचण ही आयुष्याची अखेर नसते-ती कधी कधी नव्या वाटांची सुरुवात असते. एक वाट बंद झाली म्हणून आयुष्य थांबत नाही. कृष्णा नदी वाहत राहील; पण तिच्या काठावर स्वप्ने बुडू नयेत-हीच समाज म्हणून आपली खरी भूमिका आहे.
The Krishna River Will Keep Flowing—But Dreams Must Not Drown on Its Banks*
The bridge over the Krishna River in Karad is no longer limited to being just a means of transport; it is slowly turning into a symbol of a deep social wound. Over the past one and a half years, as many as 13 people have reportedly died by suicide at this spot. What is even more disturbing is the increasing proportion of college-going young women among these cases. These are not merely figures in police records; they represent lives cut short too soon, families shattered, and a society reduced to being a silent spectator.
The demand to install protective fencing on both sides of the bridge is justified; however, fencing alone will not solve the problem of suicide. To prevent suicides altogether, today’s younger generation needs genuine and meaningful counseling. Parents, uncles, siblings—family itself should be the first center of counseling. If one cannot express themselves even before their own people, then accessible and trustworthy counseling centers must be available everywhere.
Karad city has more than fifty small and large colleges, academies, and schools, with over 25,000 students pursuing education. In recent years, mobile phones and social media platforms such as WhatsApp, Instagram, and Facebook have contributed to moral decline. Negative influences seem to dominate over positive ones. Role models who deserve to be heard are no longer visible in society; and even when they exist, the younger generation has neither the time nor the inclination to approach or listen to them.
Many people never learn how to face life’s challenges. At such times, someone encountered on social media becomes a so-called “guru,” but such a person cannot provide real emotional support. To express inner turmoil, one needs warmth, empathy, and closeness—something many young boys and girls lack today. As a result, thoughts of suicide begin to surface. A path discovered by others is then adopted by these young minds, leading them to the Krishna bridge.
Different Causes, but the Same Pain at the Core
The reasons behind suicide vary—fear of failure, academic pressure, betrayal in love, family expectations, social comparison, emotional loneliness. Each case has a different cause, but at the root lies a single feeling: “I am alone; no one values my pain.”
In today’s competitive era, young people are under invisible pressure to be “successful,” “mature,” “patient,” and “perfect.” Society does not allow room for mistakes, failure, or betrayal. In such circumstances, even a small shock can become fatal.
Suicide is not a solution to any problem; it merely transfers pain to the next generation. A difficulty that feels unbearable today may be resolved tomorrow—but a life once lost can never return. Unfortunately, this truth does not register in the critical moment, which is why society must intervene before that moment arrives.
An important question remains: does the reason for suicide really end after the act? Does the suffering of parents, siblings, and relatives left behind come to an end? Why does today’s generation not think about this?
What Do Young Boys and Girls Really Want?
They do not want sermons; they want empathetic dialogue.
They do not want blame; they want support.
They do not want comparison; they want trust.
Safe spaces must be created at home, in colleges, and in society—places where young people can express their pain and injustice freely, without fear, shame, or punishment.
The Danger of Publicity: The “Contagion” of Suicide
Another serious issue is the publicity that follows suicides from the Krishna bridge. Social media, rumors, sensational news, and photos or videos unintentionally romanticize suicide. This creates an illusion in some disturbed minds that at least they will gain attention. This psychological chain reaction is an alarming danger for society.
The role of the media is extremely crucial here. While reporting such incidents, sensitivity, restraint, and responsibility must be maintained. Highlighting locations, methods, or graphic details of suicide is harmful to the public interest.
Collective Responsibility of Administration, Institutions, and Society
This problem is not limited to individuals; it reflects a broader social failure. Educational institutions must ensure that counseling cells function effectively and not merely as a formality.
Parents must look beyond marks, success, and comparisons, and focus on their children’s emotional well-being. Friends must try to recognize the pain hidden behind the mask of “everything is fine.” The administration must install safety barriers, CCTV cameras, counseling messages, and helpline numbers prominently at places like the Krishna bridge.
Speaking Up Is the First Step
Seeking help for mental distress is not a weakness; it is a sign of wisdom and courage. The following helplines are available:
Mental Health Helplines:
AASRA (Suicide Prevention): +91 9820466726
Dial 112: Police assistance
1091: Counseling support
1098: Child helpline
Suicides among young boys and girls must stop—this is not just an emotion, it is a social responsibility. Every life is precious, every problem is temporary, and behind every darkness there is a possibility of light.
Failure, heartbreak, or hardship is not the end of life; sometimes, it marks the beginning of a new path. Life does not stop because one road is closed. The Krishna River will keep flowing—but dreams must not drown on its banks. That is our true role as a society.
— Satish More
Daily Pudhari, Karad
9881191302
